دهملا روستایی کهن

در دهملا هم مانند دیگر نقاط کشور شعرهای محلی در وصف عاشقی و طبیعت و زندگی روستایی وجود دارد که گاها ً با نی هم نواخته می شود .مانند این شعر زیر که در دل عاشقی است که معشوق به او گفته :امشب که شب 14 ماه است تا ماه نرفته به سراغ من نیا و این عاشق هم زیر نور ماه نشسته و منتظر است تا ماه کامل برود و از بزرگی ماه در این شب شکایت می کند و با او حرف می زند

شب چهارده مکان ،کیستی تو؟

مبادا همسر همدرد عاشق نیستی تو

خودم دانم که کیینه ات با مُو اینه

بلندی ،پاسبانی ، نیستی تو

شعر اول 

تَش بگِره عاشقی نشونه داره

دیرنشین و خُرده بین لوخنده داره

شو مَهُ هُمسه دیار چطو بِیایم

یه چوبی با دست بگیر بگو گدایم

زَردیون سر دَست مِی دُنگ خارک

گُل بیو طیم بنشین عیدت مبارک

گل بیو طیم بنشین طبیب دردم

از غم نادیدنت ذلیل و زردم

سفر یه روز دو روز کشید و سالی

نازنین یار بگو نکن خیالی

آسمون وِ این گِپی گوشه اش نوشته

هر کی یارش خوشگله جاش من بهشتِ

بیو بریم شمال وُلات ،یه چی بِگُم سیت

کم بیو کم کم بِرَه ره خَکِلونه

جورابت غَر اِیگیره صابون گِرونه

شعری دیگر

دختر دی مشهدی بُو کَربُلویی

شیربهات چهارصد تمن که خوت بیویی

شیربهان چهارصدتمن نه کم نه بیشتر

اَ  جُغله با جراتی پا بِنه پیشتر

قربون اشک تیَت برق ایزنه مِی شط کارون

کم بیو کم کم بره گیرت نیایم

مِی گلوله عثمانی قره هوایم

مُو نیخم گله دار پشمینه باشه

می سگ چهار تیه ای پس گله باشه

گل بیو وَرگ سرم سی سایه بونم

بسا چاره کنی درد گرونم

شعر دیگر

سر زلف تو جانا لام و میم است

چه بسم الله الرحمان الرحیم است

به والله که راضی نیست فایز

اگر با دوست پیغمبر نشیند

به سیل باغ رفتم باختم من

نظر بر نوگلی انداختم من

الهی دیده فایز شود کور

که دلبر آمد و نشناختم من